user_mobilelogo
tn dem mantelzorg 01
We zijn samen op weg met de tandem. We zitten dicht bij elkaar. We ontdekken nieuwe wegen, steden en landschappen. Soms komen we een heuvel tegen en dan zetten we wat kracht bij om ons vervolgens naar beneden te laten rollen. We voelen de wind in onze haren en de zon op ons lijf. Af en toe valt er een verkoelend regenbuitje, maar daar fietsen we gewoon doorheen.

We hebben allebei onze eigen pedalen, maar we drijven samen de ketting en de tandwielen aan. De tandem beweegt door onze gezamenlijke kracht en we bepalen samen het tempo. Samen fietsen we sneller dan alleen. Afwisselend nemen jij en ik het stuur over. Zo gaan we voorwaarts, in een flow. En we genieten.

Het is mijn beurt om aan het stuur te zitten. Plotseling voel ik dat ik harder op de pedalen moet duwen. De lucht boven ons betrekt en het wordt koud. Er vallen regendruppels en de wind snijdt in mijn gezicht. De heuvels lijken ineens onbedwingbare bergen en ik word steeds moeier. De tandem komt bijna niet vooruit en ik weet eerlijk gezegd niet meer precies waarnaartoe we onderweg zijn. Af en toe kijk ik achterom naar jou, en dan huilt mijn hart. Maar ik laat niets merken maar doe nog harder mijn best om ons in beweging te houden. Stilstaan is nu eenmaal geen optie. Of … wél misschien?

Ik besluit even af te stappen en wat tijd voor mezelf te nemen. Dan ga ik liggen in het gras en kijk ik hoe de wolken hoog boven mij voorbij drijven.